Mentale voorbereiding

Zelf ben ik niet iemand van stil zitten. Ik wil liever wat doen en aanpakken. Daarom kan ik ook alleen maar schrijven en morele ondersteuning geven aan Joost en Eric die vele vele uren spenderen aan het klaar maken van de AZAM.

De 2CV is er bijna klaar voor. De motor doet het weer, alle elektra is zo ongeveer aangesloten, nieuwe schakelaars zijn aangelegd, nieuwe items toegevoegd. Vorig jaar was de 2CV wel geprepareerd voor rally’s, maar niet per se voor de winter en de avond. Dus nu zitten er extra ventilatoren op, extra verlichting, een derde remlicht, achteruitrijlicht, ja hij is zelfs bezig met stoelverwarming. Dit zal als een van de laatste zaken toegevoegd worden na de technische keuring.

Volgend weekend is het zover. Ik heb alle materialen die ik kon voorbereiden klaar gezet. Gereedschap, banden, dekens, sleepkabel en natuurlijk de winterbanden. Ook stikkers van sponsors liggen klaar voor op de 2CV.

Maar die mentale voorbereiding is ook belangrijk. Het zijn nu nog drie weken tot de start en natuurlijk begint het te kriebelen. Er zijn nog een paar weekenden druk, net zoals afgelopen weekend, maar wat rust is ook belangrijk. Wat niet helpt is dat ik begin december al een keer de griep te pakken had. Een flinke neusverkoudheid zat mij behoorlijk tegen. Ik was nauwelijks hersteld toen Joost en ik de DHRC Club challenge gingen rijden. Maar daarna knapte ik wat op en wist zelfs weer lekker wat meters op de fiets te maken. Dan komt de kerst, even lekker genieten, een dagje uit misschien, ach wie weet zelfs een weekendje, heerlijk! Claudia begon vlak voor de kerst wat te snotteren en op 24 december merk ik nog op dat het eigenlijk best mee viel en dat ze nauwelijks nog last had….famous words, tweede kerstdag lag ze ziek op bed en bleef daar vervolgens nog een aantal dagen liggen, geveld door koorts en griep. Ik probeerde mijzelf maar bezig te houden door veel te fietsen, het huis, de schuur en de garage op te ruimen en vervolgens ook ziek te worden. Oudejaarsdag lagen wij al voor 12 uur in bed. Aangezien ik op 1 januari jarig ben was het nog wel even gezellig thuis, maar ’s avonds was het goed mis en lagen we beiden al weer vroeg in bed, om de volgende dag voor mij nauwelijks uit bed te komen. Dus naast Claudia was ik ook ziek.

Het kost energie, je hebt nauwelijks nog zin om wat te doen, lamlendig brak, gewoon niet lekker. Er komen dan best wel zorgen bij mij op, ben ik op tijd hersteld voor de wintertrial? Mentaal is dat niet lekker. Met de vermoeidheid die dan ook meespeelt is het geen fijn gevoel.

Uiteindelijk ga je dan eindelijk weer aan het werk, voorzichtig weer wat kilometers maken op de fiets, dat is best lekker. Dag een is overleefd, dag twee begint ook goed met een stukje fietsen, maar halverwege werk belt Claudia op, ze heeft een ongeval gehad. Niemand is gewond, maar de auto is behoorlijk beschadigd. Dus snel weer terug naar huis om in ieder geval een auto bij je te hebben. Ondertussen bellen, regelen, kijken hoe het met de auto is, waar kan deze naar toe, en nog belangrijker is alles echt wel in orde met Claudia? Eind van de dag is de leenauto geregeld en haal ik haar op. Onderweg stop ik nog even bij de C3 en het ziet er niet goed uit. Uiteindelijk blijkt een dag later dan dat de auto total loss is. Dat kan er ook nog wel bij.

Citroen C3

Dit weekend zouden we lekker naar Maastricht gaan, eerst een dagje de stad in, daarna gezellig naar de Interclassics. Uiteindelijk hebben we dat ook gedaan, maar niet nadat we in twee dagen tijd 3 vestigingen van onze dealer hebben aangedaan. Auto’s testen, praten, de C3 bekijken en leeg halen, weer auto’s testen en onderweg naar Maastricht nog onderhandelen en uiteindelijk een prijs afspreken voor onze nieuwe auto. De stress zal straks wel weg ebben als de verzekeringskwesties geregeld zijn en de nieuwe auto voor de deur staat. Uiteindelijk hebben we een heerlijk weekend gehad. De gezondheid gaat met stappen vooruit en we voelen ons steeds fitter. En op de beurs praten over de rally die eraan komt is ook fijn. Ik kijk erg uit naar volgend weekend om weer even aan de 2CV te zitten, de AZAM te kunnen inpakken voor een gedeelte en te weten dat het nog maar 2 weken zijn daarna voordat wij gaan starten.

Ik kan niet wachten en dat is mentaal goed! Want de rally blijft een uitdaging, hoe zijn de omstandigheden? Hoe is de route, hoe moeilijk wordt het? Hou ik de auto op de weg, kan ik mijzelf weer in dezelfde vibe als vorig jaar krijgen, met dezelfde concentratie en met dezelfde lol. Kunnen we het beter dan dan vorig jaar of wordt het gewoon genieten, ons best doen en lol hebben.

Het enige wat telt is lol hebben en de finish halen. De rest doet er eigenlijk niet toe. En toch tijdens de rally zullen de Als…Dan discussies weer boven komen drijven, als wij dit hadden gedaan, Dan….. Wij gaan gewoon genieten en als iedereen positief is, ons aanmoedigt en met ons mee leeft dan komen wij het meest ver!

Joost moet nog wat sleutelen, maar het einde is in zicht en daarmee ook het begin van een nieuw avontuur in de sneeuw en ijs.

foto’s van de voorbereiding zijn hier te vindenĀ https://www.flickr.com/photos/bloemendal-fotografie/albums/72157692231174905

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *