Snelle fietsen en oude auto’s *deel 1*

Snelle fietsen en oude auto’s.

Beide leveren tegenwoordig het nodige commentaar op. Oude auto’s vervuilen, rijden op wegen waar je niet thuis hoort en maken veel te veel lawaai en rijden ook nog eens te hard.

Snelle fietsen, wielrenners, zijn een gevaar op de weg. Ze doen maar wat ze willen, trekken zich nergens wat van aan en rijden iedereen van de sokken.

Dat is ongeveer wat ik de laatste tijd steeds hoor. Ik ben een groot fietsliefhebber. Ik heb er meerdere, naast mijn wielrenner, ook wat retrofietsen, een stadfiets en mag graag doorfietsen, op welke fiets dan ook. Daarnaast ben ik een echte ‘petrol’ head, autogek. Ik vind auto’s fantastisch. Zeker als ze oud zijn.

Ik word regelmatig geconfronteerd met momenten waar mensen duidelijk laten merken dat ze niet blij zijn met jouw hobby’s. Achter het stuur van mijn 2CV wordt ik lelijk aangekeken door mensen als ik ze op een rustige weg tegen kom. Ik krijg als fotograaf de nodige beledigingen naar mijn hoofd geslingerd als ik bij een historische rally sta te fotograferen. Als ik op de fiets zit wordt ik soms bewust door auto’s gesneden of lastig gevallen. Of krijg ook weer van andere fietsers haatblikken toegeworpen als ik op mijn wielrenner zit.

Ik vraag mij dan wel eens af ¬†waar we mee bezig zijn in dit land dat we iemand zijn hobby’s veroordelen.

Zelf weet ik hoe ik in het verkeer bezig ben. Ik ben mij er bewust van wat mijn acties teweeg kunnen brengen en voel een verantwoordelijkheid als vertegenwoordiger van mijn hobby. Of dat nu op de wielrenner is, of achter het stuur van mijn oldtimer. Ik probeer mij altijd aan de verkeersregels te houden. Ik pas in de auto de snelheid aan als ik wat voetgangers of fietsers in ga halen. Let vooral op kinderen wat deze doen in het verkeer. Op de fiets probeer ik scherp te blijven, geen rare inhaalbewegingen te doen op mensen die je niet verwachten.

Zeker op de fiets kom je soms toch in onverwachte situaties terecht. Soms compleet buiten je schuld om. Zoals een week geleden op een mooie weg. Het was pad slingerend door de bossen over de Paasberg en Tankenberg tussen De Lutte en Oldenzaal. Ik probeer wat snelheid te maken heuve laf, want dat is lekker als je straks weer omhoog moet en natuurlijk is het leuk om hard te fietsen. Ik kom een blinde bocht in en houdt keurig rechts om eventuele tegemoetkomende fietsers te ontwijken. Precies aan de binnenkant van de bocht staat een oudere man met zijn fiets stil. Zijn vrouw stond iets verder terug stil op het fietspad. Dan kom je opeens met 35 km/h in een vervelende situatie terecht. Ik schoot naar links en wist stevig te remmen zodat ik heel rustig langs het echtpaar fietste. Ik knikte nog even vriendelijk met een glimlach op mijn gezicht, maar zag de schrik op het gezicht van de mensen.

Stel ik had deze meneer geraakt en er was een ongeval gebeurt. Was ik dan de schuldige geweest omdat ik met 35 km/h fiets of die meneer omdat hij stil gaat staan aan de verkeerde kant van de weg na een blinde bocht?

Er ontstaan nu overal discussies over wielrenners. Ik vind dat niet terecht omdat ik denk dat het probleem een stuk dieper zit. Ten eerste fietsen in het algemeen. Of dit nu op een gewone stadsfiets is, wielrenner, of elektrische fiets. Je neemt deel aan het verkeer en mag verwachten van deelnemers aan het verkeer dat ze zich houden aan de verkeersregels en ook opletten in het verkeer. Dus niet door rood licht rijden, richting aangeven. Ik moet zo vaak in de remmen of uitwijken voor mensen die opeens af slaan zonder om zich heen te kijken. Die invoegen op het fietspad waar jij rijdt terwijl jij voorrang hebt. Ik durf er niet eens wat van te zeggen want je krijgt toch een grote mond terug.  Trouwens zien we het zelfde probleem ook niet gewoon bij het autorijden? Door rood licht rijden, geen richting aangeven, te snel of te langzaam rijden, niet opletten op het overige verkeer?

Ik weet wel wat ik doe. Als ik op de fiets zit probeer ik rekening te houden met mensen. Ik haal pas in als ik zie dat er ruimte is of probeer mensen vriendelijk te waarschuwen met mijn stem of de fietsbel. En ik bedank ze ook dat ze aan de kant gaan! In de auto heb ik ook een filosofie. Ik weet dat je als fietser graag de vaart erin houdt. Dus ik geef vaak voorrang aan fietsers. Ze zijn vele keren sneller dan jij kunt optrekken met de auto, dus als je een seconde langer wacht zijn ze voorbij, zeker bij wielrenners.

Gun elkaar de hobby, geef elkaar ruimte, wees vriendelijk en druk elkaar niet van de weg af en let gewoon op.

Dat geldt trouwens ook voor die k*&te gemeentewerkers die laatst midden op het fietspad hun bus neerzetten zodat ik in de struiken bleef haken en hard tegen hun auto aan botste. Dan ben ik de vervelende scheldende wielrenner die het beter weet!

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *