the wintertrial 2017 dag 5 (het einde in zicht, of toch niet?)

Soms zijn er van die dagen die zijn, zwaar, heel erg zwaar. Vandaag wist ik dat die dag zou komen.

Je staat 2e in het klassement, dus wat wil je doen, je wilt die plaats vast houden. Maar dan moet de realiteit er ook zijn. Je krijgt 4 regularities, het is een zware donderdag, iedereen heeft eens een slechte dag. Je bent moe, erg moe en moet er volle bak tegenaan en je weet echt, je weet dat het zwaar wordt.

 

Je voelt de stress en de ongedurigheid bij mensen. Frank Soree zocht mij even op bij de eerste TC. Joh, doe rustig aan, doe nou kalm, want je gaat het alleen verliezen als je zo door stresst. Dus inderdaad, de rust opgezocht. Joost wat gekalmeerd en rijden maar. De eerste regularities direct achter elkaar liepen stroef, maar ze gingen op zich prima.

 

Dan weer meters maken, want er moest 500 kilometer afgelegd worden vandaag. Dan komen we op de test, weer een circuit, hopen dat er sneeuw ligt, want dan is de eend goed. We besluiten dat ik blijf rijden en dat gebeurt dus ook (filmpje volgt later). Goh wat een lol, ook al zijn we super geconcentreerd en fanatiek, want dat wordt je opeens als je hoog in het klassement staat. Het wordt serieus, je wilt het vasthouden, erin vastbijten. Omhoog heb ik niet echt gekeken, eerder naar beneden, want het zit zo dicht bij elkaar in de top 5. Werner Budding gaat hem gewoon winnen, dat hebben we al gezegd, maar maakt hij ook nog een fout? In de ochtend gaat het zo goed dat we zelfs inlopen. Ook de test gaat weer boven verwachting goed.

 

Dan gaan we de middag in. Eerst een kaart lees traject. Joost tekent hem in en we gaan. We komen al snel in een treintje van auto’s terecht. Met Joost als navigator kan ik al vrij snel beslissen waar we heen moeten, dus we gaan vlot door het veld heen. Als mensen dan achter je aan rijden geeft dat een slecht gevoel. Ze weten ondertussen dat we goed zijn, dus volgen ze ons daarom? Uiteindelijk schudden we ze af, of laten we ze voorbij en gaan door. Steeds sneller, want de tijd is te krap, dus rijden en rijden en rijden over sneeuw, ijs, asfalt door schitterende wijngaarden in Oostenrijk. Uiteindelijk zitten we bijna bij de TC wanneer Joost besluit dat we een stukje niet moeten rijden. Op het moment dat we een grote weg op gaan zien we opeens Werner uit een weg stuiven waar wij hadden moeten rijden. Joost roept, stop, omdraaien, maar een dubbele doorgetrokken lijn en een weg waar je 100 mag. Ik dacht het niet! Veiligheid boven alles. Dus missen we hier een controle of misschien zelfs twee en krijgen straftijd.

Joost baalt als een stekker en is even compleet de weg kwijt.

Ik moet echt op hem inpraten, wat gaan we doen, waar moeten we heen. Laat het gaan, het heeft geen zin je hier in vast te bijten.

 

We rijden zelfs de TC voorbij omdat hij het even niet meer weet.

Teleurgesteld en vol adrenaline stormt hij ook meteen de auto uit om met collega navigator te praten.

Op de TC neem ik hem nog even apart. Joost, koppie erbij, er is niets verloren, veel meer mensen maken fouten of hebben het moeilijk. Er kan nog van alles gebeuren.

Maar het is donderdag, het is bijltjesdag en het is een slechtere dag.

 

De regularity in de middag starten we scherp, het loopt, en het gaat goed, tot Joost mij vergeet een lusje te laten rijden en we dus erg veel straftijd oplopen doordat we een controle missen en gewoon de helft van het traject ongeveer over slaan. Gelukkig wordt het slechtste resultaat weg gestreept, dus geen zorgen, dit is onze slechtste, we kunnen door, komt goed. Blijf positief, kijk naar buiten wat een schitterende zonsondergang in de sneeuw.

Ik probeer van alles om hem weer scherp te krijgen en ik merk op een gegeven moment, het komt weer!

We hebben dan nog 1 test met regularity te gaan. Dit is gecombineerd en erg zwaar en ingewikkeld.

 

We rijden van Oostenrijk, Tsjechië weer in en komen in een plaatsje terecht. Je weet dat je de goede route rijd en dat je op de goede plek bent door al die mensen die langs de kant van de weg staan. Wat zijn die mensen enthousiast. De Tsjechen moedigen ons aan, maken constant foto’s, zwaaien, toeteren, knipperen en filmen, het is net alsof we echte rally sterren zijn bij een of andere WRC rally.

 

Gisteren reden we ergens in een dorpje een plein op. Bizar hoeveel mensen hier stonden. Vandaag kwamen we ergens bij een museum terecht, het stond er vol van het volk. Dat is zo ontzettend leuk en die mensen zijn zo vrolijk en onder de indruk.

 

Terug naar de test. We komen het dorpje in over een stevige klim en net bovenaan staat een equipe stil. 5 auto’s, inclusief ons die erachter staan moeten in de remmen op de ijzige weg. Drie keer raden, iedereen staat knetter vast. Joost stapt uit en gaat op de voorbumper staan om meer druk op de voorwielen te zetten. Een paar andere mensen drukken ons aan en zo komen we boven. Het is dan even zoeken naar het begin van de proef. Die vinden we uiteindelijk en het blijkt dat het dorp gewoon afgezet is, zodat we als een ware WRC proef dwars door het dorpje plankgas mogen racen.

 

We beginnen achter een Giulia. Die start een minuut voor ons, maar niet ver op de proef blokkeert de Giulia opeens onze weg. De dames zijn verkeerd gereden en moeten terug. Vervolgens in volle vaart erachteraan. Dat is waardeloos, want je kunt niet je eigen tempo maken. Daar komt nog bij dat daarna een regularity met 50 km per uur gemiddeld gereden moet worden, inclusief de proef. Succes om dat bij te houden als navigator. Enige mogelijkheid wat je hebt, vol gas, zo hard als je durft. Maar in het donker met die standaard 2CV verlichting op een bochtige baan. Niet echt een succes. Dan steken we ook nog een verkeerd weggetje in. Zucht, niet onze dag.

 

Uiteindelijk hopen we de schade beperkt te kunnen houden. Onze slechtste regularity wordt nog geschrapt, dus dat is fijn, maar dat geld voor andere mensen ook.

Dat betekend dat het klassement tot nu toe best nog veranderd. Hebben we een tijd in de top vijf meegedaan, een aantal equipes zal zakken, een aantal stijgen. Wij hopen ons te kunnen handhaven. Top vijf zou gaaf zijn!

 

Ondertussen zijn we steeds weer het gesprek van de dag. Werner Budding schijnt erover te bloggen elke dag. Yelmer Buurman z’n glimlach wordt steeds groter. Een Duitse fotograaf die er met een vriend staat te fotograferen vertelde mij dat ze het geweldig vinden. Dan staan ze op een heuvel, horen ze een auto aan komen blazen. Nou daar komt wat aan, dan komt dat rare lelijke eendje opeens langs blazen. Soms zelfs in volle drift!

 

Morgen nog 1 dag. Nou ja, een halve dag. Een regularity en een test. Dat gaan we doen, hopelijk weer met de neuzen de goede kant op. En dan ligt daar voor ons het belangrijkste award, de finishes award. En dan zijn we benieuwd hoe thuis in Nederland ons iedereen gevolgd heeft. Want we krijgen veel mee, maar lang niet alles. Maar voor nu alvast bedankt voor jullie steun, mooie berichten en het meeleven. De 2CV heeft laten zien wat hij waard is, en wij hopelijk ook.

 

6 gedachten over “the wintertrial 2017 dag 5 (het einde in zicht, of toch niet?)

  1. We leven zeker met jullie mee! Wat een leuke verhalen, en de omschrijving van het gedrag van Joost kennen we, haha! Super leuk dat jullie samen in de auto zitten! Veel plezier nog kom heelhuids thuis, groetjes Anneke en Dick

  2. “Joost baalt als een stekker en is even compleet de weg kwijt.” Euh, gewoon weer even op de kaart kijken? 😉 Geintje. Jarenlang met Joost (Mini) rally’s gereden, dus allemaal heel herkenbaar. Koppie erbij houden jongens. Benieuwd hoe jullie het de laatste dag doen, en of jullie in de prijzen vallen. Zou een geweldige prestatie zijn!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *