Vakantie per 2CV

Met de 2CV op vakantie gaan is altijd weer een avontuur. De auto kan het perfect aan, zelfs al zou je niet verwachten dat een 31 jaar oude 2CV zonder problemen 3300 kilometer af legt.

Ik deel mijn vakantie altijd op in delen. Op de heen en terugreis staan er een lange rit op het programma. Maar voordat de uiteindelijk eindbestemming bereikt wordt, worden de dagen opgedeeld in stukken van zo’n 300-350 kilometer. Dit biedt de mogelijkheid om van de snelwegen af te gaan, maar toch een hele dag in de auto te zitten.

De Fransen zijn helemaal gek van oude auto’s lijkt het wel. In Nederland waarderen ze jouw 2CV wel, maar in Frankrijk wordt je toegezwaaid, krijg je duimen opgestoken en halen mensen soms vreemde taferelen onderweg uit om toch nog even een foto te maken.

Als je dan ook nog eens routes kiest over de Route Nationale en de D wegen dan is de vakantie perfect.

Het wordt daardoor ook een avontuur, want de tijd gaat aan je voorbij net als vele kleine stille dorpjes. Uitgestorven leken ze er soms bij te liggen. Een enkele oudere inwoner stond wel eens in de tuin te werken. We zwaaiden dan even vriendelijk en lieten de man in verbijstering achter kijkend naar de rare 2CV met ‘Hollanders’ in zo’n oude auto.

Bijna bij elke tussenstop werden we wel aangesproken door Nederlanders of Fransen die verwondert waren waar we vandaan kwamen en dat met zo’n oude auto.

Ik geniet altijd weer van die kleine wegen, die door dalen en over heuvels gaan. Soms zelfs zo hoog dat je over de 1000 meter gaat. Omhoog mis je de snelheid, maar naar beneden konden we zelfs van tijd tot tijd auto’s inhalen.

Een zonnescherm over de voorstoelen voorkwam dat we levend verbranden. En met de ramen open was het heerlijk doorwaaien.

Ook merk je steeds meer dat de 2CV als een echte klassieker wordt beschouwd en andere klassiekerrijders zwaaien, of maken een praatje met je.

Al met al als je al die streken, de departementen, gemeentes en dorpjes doorkruist hebt en je bent weer thuis dan heb je er niet een vakantie op zitten van een paar weken, maar weer een nieuw avontuur, waarin je hebt afgezien door de warme temperaturen van 35+, hebt afgezien van de wind, of die pompstations die wel verder weg bleken te zijn dan gehoopt. Maar wat blijft zijn de mooie herinneringen aan de locaties die je anders nooit zou hebben gezien met een andere auto. De hoeveelheid lachende gezichten van kinderen en anderen die de auto zagen. Ik weet het nu al weer, volgend jaar gaat de 2CV weer mee naar Frankrijk, want iets beters is er bijna niet te bedenken.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *